Historia

Od zarania dziejów ludzie osiedlali się w ostępach leśnych i korzystali z dobrodziejstw lasu - zbierali owoce i runo leśne, wypasali zwierzęta, podbierali miód dzikim pszczołom. W pobliżu domostw zakładali pola śródleśne. Ziemię pod uprawę pozyskiwali w wyniku karczunku i wypalania. Las był wówczas dobrem niczyim, ogólnie dostępnym. Dopiero w XVI w., w czasach wielkich odkryć geograficznych, zarysowały się początki gospodarki folwarczno - pańszczyźnianej. Wyprawy morskie, rozwój handlu, budowa portów, budowa statków i okrętów wojennych pociągały za sobą zapotrzebowanie na drewno i produkty pochodne. W tym czasie wylesiono ogromne obszary. Taka sytuacja utrzymała się prawie do końca XVIII w. Wraz z pojawieniem się kapitalizmu zaczęła kształtować się racjonalna gospodarka leśna. Prekursorem w tej dziedzinie był kanclerz wielki koronny - Jan Zamoyski (1716 - 1792), który w swoich dobrach wprowadził instrukcje gospodarcze, nakazujące odnowienia po zrębach zupełnych.

W okresie rozbiorów ziemie polskie znalazły się we władaniu Austrii, Rosji i Prus. Najkorzystniejsza sytuacja dla leśnictwa była w zaborze pruskim. Wydano tam ustawy leśne, które stwarzały podstawy do prowadzenia uporządkowanej gospodarki lasami.

Pierwsza instrukcja urządzeniowa została wydana w Królestwie Kongresowym w 1827 r. Była to "Instrukcja dla urzędników do uzupełniania tymczasowego urządzenia i ogółowego szacowania lasów rządowych".

Historia Biura Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej Oddział w Warszawie nieodłącznie wiąże się z historią prac urządzeniowych w lasach. Pisząc o tym nie sposób pominąć faktu, że od czasu utworzenia służb urządzeniowych, czyli praktycznie od 1956 r. działały one jako oddziały, początkowo w dyrekcjach, a później w okręgach lasów państwowych. Dopiero zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 23.11.1955 r. zostało powołane, w każdym okręgu odrębne, Biuro Urządzania Lasu i Pomiaru Lasu oraz osobno Biuro Projektów Leśnictwa. Organizacyjne połączenie i usamodzielnienie tych biur, z równoczesna zmianą nazwy na Biuro Urządzania Lasu i Projektów Leśnictwa (BULiPL), nastąpiło na podstawie Zarządzenia ministra tego resortu z 03.09.1956 r, z mocą obowiązującą od 1 października. Na podstawie tego zarządzenia powstał Zarząd BULiPL w Warszawie, który w swej strukturze zawierał Wydział Regulacji Stanu Posiadania i Pracownię Gleboznawczą. Te dwie pracownie stały się podwaliną powstania Oddziału w Warszawie.

Wydział Regulacji Stanu Posiadania zawierał w swej strukturze 8 pracowni geodezyjnych (po dwie w Warszawie i Lublinie, po jednej w Tarnowie, Zamościu, Biłgoraju, Przemyślu) i jedną pracownię taksacyjną, która zajmowała się wyceną zasobów leśnych mierzonych przez geodetów. Wydział Regulacji Stanu Posiadania w Warszawie, jako jedyna jednostka BULiPL, prowadził wymianę gruntów leśnych na terenie całego kraju. Największy areał lasów, w którym dokonywano wymiany, to płd-wsch i płd-zach tereny Polski. Wynikało to ze znacznego rozdrobnienia lasów różnych własności. Dokonywno tutaj wymiany w celu połączenia rozdrobnionych i wymieszanych działek leśnych prywatnych właścicieli z własnością państwa. Lasy podlegające wymianie mierzone były przez geodetów, a taksatorzy dokonywali wyceny tych lasów, następnie proponowano właścicielom, w zamian za ich las - inny - o takiej samej wartości. Prace związane z wymianą określane są przez taksatorów, jako bardzo niewdzięczne, napotykające na duże opory ze strony ludności.

Kurs szkoleniowy w Nadleśnictwie Mircze w 1973 r.

W czasie wymiany (w latach 1956 - 1973) taksatorzy działali w ośmiu pracowniach geodezyjnych. Poruszali się po terenie motocyklami, pracując również w zimie. Praca w niczym nie przypominała typowych prac urządzeniowych wykonywanych przez inne Oddziały. W okresie tym, wśród taksatorów prowadzących wymianę gruntów, pracowała jedna kobieta pani Adamowicz. Prace przy wymianie gruntów trwały do 1973 r.

Kurs szkoleniowy w Nadleśnictwie Tomaszów Lubelski w 1971 r.

W latach 1957 - 1967 pracownia gleboznawcza BULiPL w Warszawie sporządzała próbne mapy gleb leśnych na podkładzie map gospodarczych w skali 1: 5 000. W tym czasie opracowano mapy glebowe dla 54 nadleśnictw, o łącznej powierzchni ok. 500 tys. ha. W latach 1964 - 1966 nasza pracownia Gleboznawcza wraz z Pracownią Badania Siedlisk Leśnych IBL w Gdańsku przeprowadziła próbne kartowanie w nadleśnictwach Kozienice i Bliżyn, nowej maetody kartowania gleb i siedlisk. Od roku 1970 kartowano nową metodą, której zasady przedstawiono w "Klasyfikacji gleb leśnych", natomiast siedliska określano według "Zasad hodowli lasu". W początkowym okresie prace kartograficzne prowadziła tylko Pracownia Glebowo - Siedliskowa BULiGL w Warszawie wraz z powołanymi w tym celu pracowniami w Oddziałach BULiGL w Gdyni, Poznaniu i Szczecinku.

W styczniu 1964 roku, w wyniku wyodrębnienia się Wydziału Regulacji Stanu Posiadania i Pracowni Glebowo-Siedliskowej z Centrali BULiPL, powstał Wydział Regulacji Stanu Posiadania w Warszawie, który wykonywał wymiany gruntów do roku 1973. Pierwszym Dyrektorem Wydziału był mgr inż. Bolesław Cybulski. U schyłku lat 70. XX w. powstała w Wydziale warszawskim Pracownia Inżynieryjno-Drogowa, która zajmowała się sporządzaniem planów zagospodarowania inżynieryjnego lasów. Głównie wykonywano prace z zakresu: budownictwa drogowego, gospodarowania zasobami wodnymi, infrastruktury budownictwa leśnego, a także rekultywacji terenów poprzemysłowych. Pracownia działała do kwietnia 1994r.

Od października 1965 r. Wydział Regulacji Stanu Posiadania przekształcił się w Biuro Urządzania Lasu i Projektów Leśnictwa Oddział Regulacji Stanu Posiadania w Warszawie. W takiej postaci biuro funkcjonowało do stycznia 1973 r., wtedy nastąpiła zmiana nazwy na Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej, jednocześnie wyodrębnił się Oddział w Warszawie. W chwili powstania Oddział dysponował pięcioma Pracowniami Geodezyjnymi (trzy warszawskie, dwie lubelskie), Pracownią Taksacyjną, Pracownią Gleboznawczo-Siedliskową i Pracownią Inżynieryjno-Drogową. Oddział prowadził w tym czasie prace nad uproszczonymi planami urządzania lasu w lasach komunalnych i lasach prywatnych. Do typowych prac urządzeniowych przystąpiono w 1975 r., wtedy do Oddziału przyłączony został Wydział Produkcyjny w Siedlcach, dysponujący dwiema Pracowniami Urządzeniowymi, które wcześniej należały do BULiGL Odział w Białymstoku.

Prace społeczne przy Kanale Piaseczyńskim w 1974 r.

Do urządzania lasu Oddział w Warszawie przystępił podczas II cyklu rewizji Planu Urządzenia Lasu (PUL) wykonując pierwsze prace na terenie nadleśnictw Garwolin i Ciechanów.

Prace urządzeniowe wykonane w tym czasie obrazuje mapa:

W czasie II cyklu rewizji PUL, pracowało w naszym Oddziale na stałe 15 taksatorów, którzy otaksowali 345 347 ha, czyli przeciętnie na jednego taksatora wypadło do otaksowania 23 023 ha lasu. W 1983 r., w pomieszczeniach BULiGL Oddział w Warszawie wybuchł pożar, który zniszczył część archiwum i dokumentacji taksacyjnej III cyklu rewizji. W wyniku strat pożarowych trzeba było powtórzyć, na części obiektów, prace terenowe. W tym czasie wykonano prace urządzeniowe w 24 Nadleśnictwach (zakres prac przedstawia mapa zamieszczona w dziale urządzania). Oddział nasz współuczestniczył w wykonaniu Planów Ochrony dla Parków Narodowych: Świętokrzyskiego, Wigierskiego, Kampinoskiego, Parku Narodowego "Bory Tucholskie". Wykonał plany ochrony dla 46 rezerwatów i programy ochrony przyrody dla 13 Nadleśnictw.

BULiGL Oddział w Warszawie, pod koniec lat 90. XX w., dokonał wewnętrznej reorganizacji, zakupił nowoczesny sprzęt komputerowy i pomiarowy, powstała również nowa pracownia - geomatyki, zajmująca się tworzeniem Systemów Informacji Przestrzennej.

Do IV cyklu rewizji przystępujemy jako nowoczesna i profesjonalna firma, której w myśl statutu BULiGL podstawowym celem jest: "Osiąganie efektownych wyników przy zaspokajaniu potrzeb leśnictwa na prace urządzeniowo-leśne i geodezyjno-kartograficzne".